In Nottingham, Engeland, is de mechanische tule ontstaan. Engeland beschermde in die periode angstvallig zijn nijverheden ; eenieder die werd betrapt op het exporteren van productiematerieel werd ter dood veroordeeld. Teneinde de strenge Engelse wet te omzeilen, werden de verschillende weefgetouwonderdelen het land uitgesmokkeld om op Franse bodem opnieuw te worden gemonteerd.

In 1838 verbeterde de Engelse technicus Samuel Fergusson de belangrijkste uitvinding die de ontwikkeling van de mechanische kant het meest heeft bespoedigd : de aanpassing van het systeem ontworpen door de uit Lyon afkomstig Joseph-Marie Jacquard aan de kantmachine.

Vanaf dat ogenblik is het mogelijk een perfecte imitatie van kloskant te maken en de productie bijna tot in het oneindige te diversifiëren door gebruik te maken van een grotere patronenverscheidenheid.

Toen begon de echte expansie van de kant uit Calais die beetje bij beetje de rest van Frankrijk en de hele wereld zou veroveren, ondanks de installatie van weefgetouwen in andere steden. De kant van Calais beleeft zijn hoogtepunt gedurende de 25 jaar die voorafgaan aan de Eerste Wereldoorlog : bestellingen komen geplaatst uit alle hoeken van de wereld. De kantindustrie van Calais telt op dat moment 2.700 weefgetouwen en 30.000 arbeiders zijn er tewerkgesteld.

De kant van Calais is vandaag de dag nog steeds even fijn en sierlijk als voorheen. Verschillende beroemde ontwerpers zoals Sonia Rykiel, Christian Dior, Calvin Klein, Jean-Paul Gaultier, Emanuel Ungaro, Karl Lagerfeld, Christian Lacroix of ook nog Chantal Thomass, meter van het Cité internationale de la Dentelle et de la Mode (Internationaal kant- en modecentrum), zijn fan van kant van Calais en gebruiken dit weefsel bij de creatie van hun kleding- of lingerielijnen. Kant die men eveneens terugvindt bij Chantelle of Aubade…